(خَ) (اِمصغ.) گیاهی است زینتی و علفی از تیره قرنفلیان که یکساله‌است و گل‌های انتهایی زیبا به رنگ‌های گوناگون (سفید، صورتی، قرمز بنفش، نارنجی یا زرد) دارد.

(ص.) بی حرکت، مات، ثابت.

(ص نسب.) منسوب به میخ خرقه درویشان، هزار میخی.

(ص نسب.)منسوب به میخ ؛ خط ~نام خطی است که به علت شباهت علامات آن به «میخ» ب دین نام خوانده می‌شود و ظاهراً از اختراعات سومریان است. سنگ نبشته‌های کهن آشوری و بابلی بدین خط است.

(مِ) [ په. ] (اِ.)
۱- پهنه زمین، عرصه.
۲- محوطه‌ای که چند خیابان بدان وصل می‌شود، فلکه. ج. میادین.
۳- زمین یا محوطه بازی و مسابقه.

(~. دَ) (مص م.) (عا.) به کسی اجازه انجام هر کاری را دادن.

(مِ) (اِ.) میدان.

(مَ دَ یا دِ) (اِ.) آرد گندم که آن را دو بار بیخته باشند و نانی که از این آرد پخته باشند.

(اِ.)
۱- امیر، پادشاه.
۲- رییس، سالار.

(اِ.) = میره: شوهر.

(اِ.) سرپرست کارکنان اصطبل.

(ص فا.) میرنده، فانی.

(اِ.) آبیار، نگهبان و ناظر تقسیم آب.

[ ع. ] (اِ.) مرده ریگ، آنچه از مال مرده که به خانواده اش می‌رسد.

(اِ.)
۱- شاهزاده، امیرزاده.
۲- نویسنده، منشی.

(قَ شَ شَ) (ص مر.) (عا.) = میرزا غشمشم:
۱- کسی که خود را لوس می‌کند و بیشتر از آنچه که هست جلوه می‌کند.
۲- منشی بی مایه و پُر ادعا.

(قَ لَ) (ص مر.) (عا.)
۱- نویسنده بی سواد.
۲- لاغر و مردنی.

(بِ) (ص مر.)
۱- (عا.) منشی کم سواد.
۲- کسی که کار اداری مهمی ندارد.

(دِ) (ص مف.)
۱- امیرزاده، شاهزاده.
۲- سید.

(حامص.)
۱- نویسندگی، منشی گری.
۲- امیرزادگی.