(نُ بِ دُ دِ) (عا.) نوعی تب نوبه‌ای و لرز که کاملاً ظاهر نیست و به صورت مورمور با عوارض خفیف دیگر از قبیل زرد شدن چهره و لاغری و غیره بروز می‌کند.

(نُ بَ) (اِمر.)
۱- آغاز فصل بهار.
۲- نام آتشکده‌ای در بلخ.

(~.)
۱- (ص نسب.) منسوب به نو - بهار.
۲- (اِ.) نام نوایی از موسیقی.

(نُ رُ) [ فر. ] (اِ.) از ذرات بنیادی که فاقد بار الکتریکی هستند و با پروتون در ساختمان هسته اتم‌ها شرکت دارند.

(نَ جَ بَ) (اِ.) سیلاب، سیل.

(نُ حِ) [ ع. نوحه ] (اِ.) زاری، ناله.

(نُ تِ) (ص مف) نوجوان.

(نُ خَ) (ص مر.) نوجوان، کسی که تازه صورتش مو درآورده.

(نَ وَ) [ په. ] عددی است معادل ۹ بار ۱۰، (۹۰).

(اِ.)نودران، نودرانه ؛ انعام، شاگردانه.

(نَ دَ یا دِ) (اِ.) نبیره، فرزندزاده.

[ ع. ] (اِ.)
۱- روشنایی، فروغ. مق تاریکی، ظلمت.
۲- شعاع.
۳- قدرت دید، سو.
۴- سوره بیست و چهارم از قرآن کریم.
۵- رونق، جلوه.

(نَ یا نُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- شکوفه سپید.
۲- شکوفه.
۳- غنچه. ج. انوار.

(اِ پَ بُ) (اِ.) فره کیانی، روح انسانی.

(اَ کَ) (اِ.) چراغ‌های برق پرنور که برای روشن ساختن محوطه‌های وسیع به کار برده می‌شود، پروژکتور.

(ص نسب.) منسوب به نور، دارای نور، منور. مق ظلمانی.

(اِ.) نک. نورهان.

(نَ وَ) (اِ.)
۱- میل یا چوب استوانه‌ای شکل که در ماشین چاپ به کار رود و مرکب را روی صفحه می‌کشد.
۲- پیچ و تاب، چین و شکن.
۳- چوبی استوانه‌ای که به وسیله آن خمیر را پهن می‌کنند.

(~.) (ص فا.) در ترکیب با بعضی واژه‌ها، معنای «طی کننده» می‌دهد، مانند: کوه نورد، صحرانورد.

(نَ وَ دَ) (مص م.) نک. نوردیدن.