(~. کَ دَ) (مص ل.)
۱- دوری کردن.
۲- پارسایی کردن.

(پَ نِ) (اِمر.) غذایی که پزشک برای بیمار روا می‌دارد.

(پَ) (ص فا.)
۱- پارسا، خویشتن دار.
۲- قانع.

(~.) (حامص.) پارسایی، خویشتن داری.

(پَ دَ) (مص ل.)
۱- دوری جُستن.
۲- حفظ کردن.
۳- پارسایی کردن.
۴- ترسیدن، بیم داشتن.

(پِ رُ) [ فر. ] (اِ.)
۱- آزمایش لباس از طرف خیاط بر تن مشتری.
۲- مدرک، مسند.

(پَ) (اِ.)
۱- بیم، هراس.
۲- تاب، توان.
۳- آهنگ، عزم.
۴- میل، رغبت.
۵- توجه، التفات.

(~. تَ) (مص ل.)
۱- باک داشتن.
۲- اعتناء، توجه.

(~.) (اِمر.)
۱- خانه تابستانی، خانه بادگیر.
۲- بالاخانه.
۳- آتشدان عودسوز.
۴- رف، طاقچه.
۵- تخته‌هایی که سقف خانه را بدان پوشند.
۶- قلعه، حومه ؛ پربار و پرباره و پربال و پرباله و فربال و فرباله و برواره و فرواره نیز گویند.

(پَ) [ په. ]
۱- (ص.) فربه، چاق.
۲- (اِمر.) جایی که گوسفند یا گاو را نگاهدارند تا فربه شوند.

(~.) (ص نسب.) گوسفند یا گاو گوشتی و فربه.

(پَ) (اِ.)
۱- پرش، پریدن.
۲- تخته‌های باریکی که روی سقف کنار هم می‌چینند و حصیر یا پوشال را روی آن می‌اندازند.

(پَ زِ) (اِ.)
۱- توشه و طعامی که در سفر یا شکار همراه خود برند.
۲- آتشی که ایرانیان در شب عروسی پیش پای عروس و داماد بیفروزند.
۳- ریزه‌های زرورق یا هر چیز زر مانندی که در عروسی روی سر عروس و ...

(پَ) (اِ.)
۱- پرواز.
۲- فراغ، نجات، خلاص.

(~.) (اِ.) دستمالی، لمس.

(~.) (اِ.) ترس، بیم.

(پَ دَ) (مص ل.)
۱- پرواز کردن.
۲- ساختن و پرداختن، فراغ یافتن.
۳- لمس کردن، دست مالیدن.

(پَ دِ) (ص مف.) دستمالی شده، لمس شده.

(پَ) (اِ.) چرخ ابریشم ریسی.

(~.) (اِ.) اسبابی به صورت چرخ پره دار چرخان یا پنکه مثل پروانه کشتی.