(بَ. شُ دَ) (مص ل.) قسمت شدن، تقسیم شدن.

(بَ یِ) [ په. ] (اِمص.) درگذشتن. عفو کردن.

(بَ یَ دِ) (ص فا.) عفو کننده، رحم کننده.

(بَ) (ص فا. اِ.) کسی که از جانب وزارت کشور امور یک بخش را تحت نظر فرماندار ادراه کند.

(~.)
۱- (حامص.) عمل و شغل بخشدار.
۲- (اِ.) محلی که بخشدار در آن حوزه خود را اداره کند.

(بَ ش ِ) [ په. ]
۱- (اِمص.)داد، دهش.
۲- انعام.
۳- (اِ.) تقدیر، سرنوشت.

(بَ مِ) (اِمر.) حکم یا دستوری که از طرف مسؤلین سازمان برای اطلاع تمام کارکنان یک مؤسسه ابلاغ شود.

(بَ دَ) (مص ل.)
۱- رحم کردن.
۲- بخشیدن.

(بَ دَ) [ په. ] (مص م.)
۱- عطا کردن.
۲- عفو کردن.

(بَ دِ) (ص مف.)
۱- عطا شده.
۲- عفو شده.

(بُ) [ ع. ] (اِ.) تنگ چشمی، خسُت.

(بُ) (اِ.) حلقه و زنجیری که دست و پای چهارپایان را بدان بندند. بخا نیز گویند.

(بُ خُ. بُ) (ص.) حقه باز، بدکار.

(بِ یا بُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- هر ماده‌ای که در آتش ریزندو بوی خوش دهد.
۲- صمغ درخت روم که بخور آن خوشبو است.
۳- در فارسی، هر دارویی که جوشانده و بخار آن استشمام گردد.
۴- بخار آب گرم یا داروی ...

(بُ خُ) (ص.)
۱- رنگ خاکستری سیر.
۲- هر چیز به رنگ خاکستر.

(بَ دَ) (مص م.) حلاجی کردن.

(بَ دِ)(ص مف.) پنبه زده شده ؛ حلاجی شده.

(بَ) [ ع. ] (ص.) چشم تنگ، خسیس. ج. بخلاء.

(بَ یِ) (اِ.)
۱- کوکی که روی پارچه با دست یا چرخ خیاطی بزنند.
۲- دوختن بخشی از بدن که در اثر عمل جراحی شکافته شده باشد. ؛ اهل ~ اهل فن، صاحب سررشته، وارد به کار. ؛ ...

(~. زَ دَ) (مص م.)
۱- کوک زدن، دوختن.
۲- دوختن بخش جراحی شده بدن.