لیست واژهها (تعداد کل: 36,098)
وضی
(وَ) [ ع. ] (ص.) خوبروی.
وضیع
(وَ) [ ع. ] (ص.) فرومایه، پست.
وطأت
(وَ أَ) [ ع. وطأه ] (اِمص.)
۱- پایمال، پایمال شدگی.
۲- تنگی، سختی.
وطاء
(وَ) [ ع. ] (اِ.) زمین نشیب و پست میان زمینهای بلند.
وطاء
(وِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- گستردنی، فرش.
۲- سجاده، ج. اوطئه.
وطر
(وَ طَ) [ ع. ] (اِ.) حاجت، نیاز.
وطن
(وَ طَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- زادگاه، میهن. ج. اوطان.
۲- (اِمص.) اقامت در جایی.
وطن کردن
(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.)
۱- مسکن گرفتن.
۲- جایی را به عنوان میهن انتخاب کردن.
وطنی
(وَ طَ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) منسوب به وطن، ساخته و پرداخته وطن و میهن.
وطواط
(وَ) [ ع. ] (اِ.) خفاش، شب پره.
وطواطی
(وَ) [ ع. ] (ص نسب.) مرد پرحرف، پرگوی.
وطی
(وَ) [ ع. وَطَء ] (ص.)
۱- پایمال کردن.
۲- سوار شدن بر اسب.
۳- در فارسی به معنای جماع کردن.
وطیئه
(وَ ئِ یا ئَ) [ ع. وطیئه ] (اِ.)
۱- نوعی طعام که از شیر و خرمای هسته برآورده ترتیب دهند.
۲- کشک با شکر آمیخته.
وظیفه
(وَ فِ یا فَ) [ ع. وظیفه ] (اِ.)
۱- کاری که انسان مکلف به انجام آن باشد. ج. وظایف.
۲- جیره، مستمری.
وعاء
(و) [ ع. ] (اِ.) آوند، ظرف. ج. اوعیه.
وعاظ
(وُ عّ) [ ع. ] (اِ.) جِ واعظ.
وعثاء
(وَ) [ ع. ] (اِ.) زحمت سفر، مشقت مسافرت.
وعد
(وَ) [ ع. ]
۱- (اِ.) نوید، مژده.
۲- (اِمص.) نوید دهی.
وعده
(وَ د) [ ع. وعده ] (اِ.)
۱- نوید.
۲- قول، قرار، پیمان.۳ - در فارسی به معنای دفعه، مرتبه.
وعده گاه
(~.) [ ع - فا. ] (اِمر.) محل ملاقات، میعاد.