(~. گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) دعوت کردن.

(وَ عَ) [ ع. ] (اِ.) زمین سخت و ناهموار.

(وَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) پند دادن، نصیحت کردن.
۲- سخنرانی درباره امور شرعی.
۳- (اِ.) پند، اندرز.

(وَ) (اِ.) بز کوهی ؛ ج. اوعال.

(وَ) [ ع. ] (اِصت.) آواز سگ و گرگ و شغال ماده.

(وَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) وعده بد دادن، بیم دادن.
۲- (اِ.) وعده بد، تهدید.

(وَ. زَ دِ) (ص مف.) (عا.) وق زده ؛
۱- چشم بی حالت و بیرون پریده.
۲- جای ساکت و خاموش.
۳- سرد، بدون گرما.

(وَ. وَ) (اِ.) = وغ وغ صاهاب: نوعی اسباب بازی ساخته شده از یک استوانه کاغذی که دو قاعده آن را با مقوایی گِرد می‌بستند و درون آن مهره‌هایی قرار می‌دادند سپس با نزدیک کردن دو قاعده به هم و ...

(وَ) [ ع. وغی ] (اِ.) کارزار، جنگ.

(وَ دَ) [ ع. وغاده ] (مص ل.) کم عقل بودن.

(وَ) [ ع. ] (ص.)
۱- احمق، گول.
۲- ناکس، فرومایه.
۳- دارای بدن ضعیف.

(وَ) [ ع. ]
۱- (ص.) گول، احمق.
۲- بنده، خدمتکار.
۳- (اِ.) بادنجان.

(وَ غَ) (ص.) ظاهر، آشکارا.

(وَ یا و) [ ع. ] (اِ.) شور و غوغا.

(وَ) (ص.) انبوه، فراوان، بسیار.

(وَ) [ ع. وفاء ] (مص ل.) به جا آوردن عهد و پیمان و پایداری در دوستی.

(وَ) [ ع. وفاه ] (اِ.) مرگ. ج. وفیات.

(وَ. خا) [ ع - فا. ] (ص فا.)
۱- طالب وفا.
۲- خیرخواه، خوش نفس.

(~.) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که در دوستی، زناشویی یا خدمت به مردم صادق باشد.

(وِ دَ) [ ع. وفاده ]
۱- (مص ل.) به رسولی آمدن نزد کسی.
۲- (اِمص.) رسالت، پیام آوری.